ไหนๆ วันนี้ก็อาจจะเป็นวันสุดท้ายที่ได้ไปเล่นบาสที่สนามบาสหอนาฬิกา...
(แต่ในใจภาวนาขอให้ไม่เป็นอย่างนั้น...)
เลยจะขอพูดถึงพี่ๆ ที่เล่นด้วยกันมาในช่วง 2-3 อาทิตย์ที่ผ่านมาหน่อย...
เพราะช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมานี้เป็นความทรงจำที่ไม่อยากลืมที่สุด ในชีวิตนักศึกษาของเปย
ขออนุญาติเอ่ยชื่อพี่ๆ ด้วยละกัน...

[จำถ้ารู้สึกว่ายาวเกินไม่ต้องอ่านก็ได้ ที่เขียนเพราะอยากบันทึกไว้เท่านั้นเอง]

คนแรก พี่ตุ้ย...
เป็นคนแรกที่พูดกับเปยก่อน แถมยังเป็นฝ่ายถามชื่อก่อนด้วย
ง่ายๆ ก็คือเปยรู้จักพี่คนนี้เป็นคนแรก ตัวสูงมาก!! โค้ะสูงเลย ก็เลยเล่นเซนเตอร์
แขนขาก็ยาว เลยรีบาวด์ได้ประจำ เมื่อก่อนก็นั่งดูพี่เค้าเล่นมานานละ แอบกลัวนิดๆ ด้วย
ก็ดูพี่เค้าเป็นคนอารมณ์ค่อนข้างร้อน มีครั้งนึงที่เล่นเเล้วเกมมันเครียด
พี่แกก็ปาบอลอัดแป้น ตูม!!! เลย - -''
ที่สำคัญคือ พี่เค้าหน้าตาเหมือน "Jerry F4" มากๆ ย้ำว่าเหมือนมาก พิมพ์เดียวกันเลย
แต่ยังไงเปยว่าเจอรี่ก็หล่อกว่าอยู่ดี...
อ้อ...แล้วพี่คนนี้ก็เป็นคนที่ทำให้เปยรู้สึกอยากมาเล่นที่นี่อีกเรื่อยๆ
คงเพราะว่าเริ่มรู้สึกว่ามีตัวตนเเล้วมั้ง...

คนต่อมาก็ พี่ก้อง...
ดูภายนอกเหมือนเป็นลุงแก่ๆ คนนึง ที่จริงไม่แก่มากหรอก
อายุมากกว่าคนอื่นนิดหน่อย (มั้ง) แต่พออยู่ในสนามแล้วเทียบกับคนอื่นเลยดูแก่น่ะ...
ทีแรกเห็นนึกว่าจะเล่นไม่เท่าไหร่ แต่ความจริงคือ
ถ้าพี่เค้าได้บอลแล้วเลี้ยงเข้าหาแป้นล่ะก็ หายห่วงได้เลย...
เป็นแต้มแน่นอน...

แล้วอีกคนนึงก็คือ พี่บอย...
เทอมที่แล้วเคยเล่นด้วยครั้งสองครั้ง แต่ไม่ได้คุยกัน เพิ่งจะมาคุยกันช่วงหลังนี่
เป็นคนตลกดี เล่นเก่งใช้ได้เลย พริ้วซะไม่มี ชอบทำหน้าเหมือนหน้าม่อด้วย
แต่จริงๆ แล้วก็ไม่มีอะไร

ตามมาด้วยคู่หูเค้า พี่เบส...
เด็กถาปัต เคยรู้จักกันผ่านพี่อีกคนนึงที่ไปออกค่ายด้วยกัน
เห็นทีแรกไม่นึกว่าจะเล่นเก่งอย่างนี้ ฝีไม้ลายมือใช่ย่อย
เป็นคนตลกสนุนสนานเฮฮาดี และก็เป็นหนึ่งไม่กี่คนแรกๆ ที่พูดกะเปยก่อน

คนนี้อีกคน พี่กร...
อารมณ์ขันเยอะเหลือเกิน และก็เป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้ผู้หญิงไม่กล้ามาเล่นบาส
หรือแม้กระทั่งมาดูบาสที่สนามนี้ ก็พี่แกเล่นแซวซะ...
เวลามีกลุ่มสาวๆ เดินผ่าน แกจะตะโกนเรียกร้องความสนใจ ดังมากๆ
เสียงสะท้อนจากดอยกลับมาเลย...O_O

พี่เต๋า...
ไม่เคยคุยด้วย แต่หล่อดี (แหะๆ...) อาหารเสริมบำรุงสายตาเวลาเล่นบาส...

พี่ใหม่...
เคยคุยเเละก็เล่นด้วยนิดหน่อย คนนี้ก็หล่ออีกคน
เอ๊ะ หรือว่านี่คือเหตุผลที่แท้จริงที่ไปเล่นบาส...
จำได้ว่าเคยโดนเค้าย่ำเท้าเข้าไปเต็มๆ ครั้งนึงตอนแข่งกัน ตอนนี้เล็บยังม่วงอยู่เลย
แล้วพี่เค้าก็จะเป็นคนเอาน้ำมาจากบ้าน มาให้กินกัน
เป็นแกลลอนเลย แล้วก็ยกกินกันทั้งอย่างนั้น กินน้ำทีนี่กล้ามขึ้นอ่ะ
อ้อ วันนี้แอบใส่เสิ้อซ้ำกะเปยด้วย...
แล้วเวลาเปยยิงก็ตะโกนอยู่นั่นว่า แม่นๆๆ เลยไม่ลงเลย...

ปล.พี่ที่ว่าหล่อนี่ก็แค่เห็นว่าหน้าตาดี แต่ไม่เคยคิดอะไรเกินเลยนะ...

ที่เหลือบางคนไม่ค่อยได้คุยด้วย บางคนเล่นด้วยกันแค่เกมสองเกม
แต่ก็ยังอยากจะจำไว้อยู่ดี...

ขอเรียกด้วยชื่อที่คนอื่นเค้าเรียกกันเป็นฉายาละกัน แบบว่าไม่รู้ชื่อจริงๆ อ่ะ

ตัวเล็ก - เล็กจริงๆ นะ แต่ลีลาการเล่นไม่เล็กเลย
ลุง - ก็เค้าเป็นลุงอ่ะ
น้า - อายุน้อยกว่าลุงหน่อยนึง
อาจารย์ - สอนอยู่คณะวิศวะมั้ง
ร้อยตำรวจเอก - ทำไมเรียกงี้อ่ะ แต่หน้าให้นะ...
มาริโอ - มีคู่หูอีกคน คล้ายๆ กันเลย
เปยเลยตั้งเอาเองว่าเป็นมาริโอตอนกินเห็ดแล้วกับยังไม่กินเห็ด...
บาบูน - แซวอยู่นั่นแหละ แม่นๆๆ ยิงเลยๆๆ บอลก็เลยเลยห่วงไปเลย...

ที่จริงยังมีอีกเยอะแยะ แต่ที่รู้จักชื่อมีเท่านี้ แต่อีกหลายคนที่จำชื่อไม่ได้ก็จำหน้าได้นะ

คนที่ถูกเอ่ยนามมานี้อาจจะไม่เคยรู้สึกว่าเปยเป็นพวกเดียวกับเค้า
หรือรู้สึกว่าเปยเป็นส่วนหนึ่งของสนามบาสแห่งนี้...
เค้าอาจจะมองว่าเปยก็แค่เด็กผู้หญิงคนนึง มันมาขอเล่นบาส เเล้วเดี๋ยวมันก็ไป

แต่เปยก็ยังรู้สึกว่าบุคคลเหล่านี้ทำให้เปยมีความทรงจำดีๆ ให้จดจำ...
เปยอาจจะไม่ได้ปรากฎตัวอยู่ในความทรงจำของพวกเค้า
เวลาที่เค้านึกหรือพูดถึงการเล่นบาสที่นี่
แต่เค้าคงไม่รู้หรอกว่าทุกคนมีตัวตนอย่างชัดเจนในความทรงจำของเปย
เมื่อเปยนึกถึงสนามบาสหอนาฬิกา...

ยังไงเปยก็ต้องขอบคุณพี่ๆ ทุกคน
ที่ให้เปยได้ร่วมแบ่งปันความทรงจำดีๆ ที่สนามบาสแห่งนี้

อาจฟังดูน่าขำ ตลก หรือไร้สาระ ที่เอาเรื่องกับอีแค่เล่นบาสมาเขียนให้วุ่นวาย
อาจดูเว่อเกินที่มัวมานั่งเขียนบันทึกเพ้อผันถึงการเล่นบาสที่คิดจะเล่นเมื่อไหร่ที่ไหนก็ได้

แต่สำหรับเปย...นี่เป็นสิ่งที่สำคัญสิ่งหนึ่ง ในชีวิตที่ไม่ค่อยมีอะไรของเปย...

หวังว่าจะมีโอกาสได้ไปเล่นที่นี่อีก...

เด็กผู้หญิงคนเดียว...
วิ่งไล่ลูกบาสแข่งกับผู้ชายอีก 9 คนในสนาม...