...ก็อย่างที่หัวข้อมันบอกอยู่นั่นแหละ...

เพิ่งเปิดเทอมมาได้ไม่กี่อาทิตย์ แต่สภาพเหมือนตอนใกล้สอบ...

งานเยอะตั้งแต่ยังไม่เปิดเทอม พอเปิดมาก็ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเลย

ยิ่งช่วงนี้เมื่ออาทิตย์ที่ผ่านมา แต่ละวันได้นอนไม่เกิน 5 ชม.

โทรมเป็นซอมบี้เลย...

นอกจากเรื่องเรียนยังมีเรื่องบาสฯมาทำให้เหนื่อยเพิ่มขึ้นอีก

คือช่วงนี้เป็นช่วงแข่งกีฬาคณะ เเล้วก็เลยต้องไปแข่งบาสให้คณะ

แล้วมันก็เลยเหนื่อยไงคะ...

แล้วมันก็มีอีกเรื่องที่เหนื่อยกว่า คือโดนส่งตัวไปสอบแข่งอะไรซักอย่าง

เห็นเค้าเรียกว่า "การสอบแข่งขันเพชรยอดมงกุฏ" ประมาณนี้มั้ง

เป็นการสอบแข่งภาษาจีน

เป็นการไปสอบที่แทบไม่ได้เตรียมตัวอะไรเลย

แต่สุดท้ายก็ได้รางวัลชมเชย ได้ตังค์มากินหนมอีกสี่พัน

แล้วความเหนื่อยทั้งหมดที่กล่าวมาก็หายเป็นปลิดทิ้ง....

ไม่ได้อัพมานานเท่าไหร่เเล้วเนี่ย...

เหมือนหายไปอยู่หลังเขามาซัก 30 ปี

ถูกตัดออกจากโลกภายนอก ยิ่งกว่าตอนอยู่เชียงใหม่อีก

เนตก็ไม่ได้เล่น ข่าวอาเฮียก็ไม่ได้ตาม

(เฮียแกออกอัลบั้มใหม่มา ชาวบ้านเค้าซื้อฟังกันจนหูเปื่อยแล้ว

แต่เราเพิ่งได้ฟังเมื่อไม่กี่วันนี้เอง...)

เกมก็ไม่ได้เล่น หนังสือก็ไม่ได้ซื้อ การ์ตูนก็ไม่ได้อ่าน

ห้างก็ไม่ได้เดิน เที่ยวไหนก็ไม่ได้เที่ยว

ทีวีก็ไม่ได้ดู วิทยุก็ไม่ได้ฟัง หนังยิ่งไม่ได้ต้องพูดถึง

อืม...เเต่ยังดีที่ได้เล่นบาส

เป็นอ๊อกซิเจนสำรอง ไม่งั้นคงขาดใจตายไปแล้ว ไม่ได้มานั่งอัพอยู่นี่หรอก

ที่ทำไปทั้งหมดเพื่อสิ่งเดียวคือ "การเรียน"

แต่สิ่งเดียวสิ่งนี้ ในอนาคตมันจะส่งผลอีกมากมาย

(น่าจะคิดได้ซะตั้งนานแล้วไอ้เปย)

แล้วผลสอบมันก็ออกมา...

ดีกว่าที่คิดไว้เยอะมากๆๆๆๆ คุ้มกับที่ตั้งใจ คุ้มกับที่พยายาม

ในที่สุดหนูก็ทำได้!!! ตะแล๊นๆ!!

เกรดเฉลี่ยตั้ง 3.6 แหนะ ดีใจแทบช็อคตาย...

นอกจากตอนอนุบาลกับประถมแล้วไม่เคยได้เยอะเท่านี้มาก่อน

ยิ่งตอนมัธยมไม่ต้องพูดถึง... ลุ่มๆ ดอนๆ อยู่แถว 2 กับ 1

เทอมหน้าและต่อๆ ไปจะทำได้อย่างนี้มั๊ยเนี่ย...

ก็ต้องคอยดูกันต่อไป...

มีเฮียเป็นกำลังใจ ถึงแม้ว่าเค้าจะไม่รู้ก็ตาม...(มั่วเองเออเองเสร็จ -*-)

Peipei@Home

เสาร์อาทิตย์นี้ก็กลับบ้านตามเคย

กลับตั้งแต่วันเสาร์ตอนเช้า และก็จะกลับมหา'ลัยวันจันทร์เช้า

ซึ่งมันน่าจะมีเวลาอยู่บ้านรวมแล้วก็48 ชั่วโมงโดยประมาณ

แล้วเราก็วาดฝันไว้ซะสวยงามว่าจะนั่งปั่นการบ้าน งานค้างทั้งหมดให้เสร็จ

และก็จะเล่นเนตซะให้สะใจ เพราะนานๆ จะได้เล่นที

แต่แล้วก็ต้องฝันสลาย...

เช้าวันเสาร์แม่โทรมาแต่เช้า ถามว่าตื่นรึยัง? จะออกกี่โมง? จะถึงบ้านกี่โมง?

เพราะว่าแม่มีประชุม เลยจะให้ไปรับ - ส่งน้องสาว ไปเรียนพิเศษ

ตั้งสองที่แหนะ ค่ารถก็ไม่มีให้ ต้องพามันไปกินข้าวด้วย ฮ่วย!!

ก็เลยต้องลุกไปอาบน้ำ แล้วก็ออกเดินทาง พร้อมกับขนการบ้านกลับเยอะแยะ

นั่งรถไป 2 ช.ม. แวะเอาของไปไว้ที่บ้านก่อน เพราะมันหนักมาก

แวะบ้าน 5 นาที เข้าห้องน้ำ เก็บของเสร็จก็ไปรับคุณน้องสาวที่ Kumon

แล้วก็เอาไปส่งที่จุฬา เรียนพิเศษอีกวิชา

ไอ่เราก็ไม่ค่อยได้เข้าไปในนั้น ไอ่น้องก็ไปเรียนมา 2-3 รอบแล้วแต่ไม่เคยจำทาง

หาทางเข้าไม่เจอคับ เดินอ้อมโลกกันสุดริด เหนื่อย! หงุดหงิด!

แล้วก็นั่งรอรับกลับบ้าน ต้องไปค้างบ้านญาติต่ออีก

แม่ให้เวลาเก็บของ 5 นาทีแล้วก็ออกจากบ้านอีกแล้ว...

รุ่งขึ้น วันอาทิตย์ ตอนเช้ามีเรียนภาษาจีนทั้งคู่ กะว่าบ่ายว่างจะกลับไปปั่นการบ้านซะที

แล้วก็ฝันสลายอีกรอบ...

เพราะต้องพาคุณน้องไปเรียนพิเศษอีกที่นึง...กรรมเวง...

อายุ 15 แล้วทำไมยังไม่รู้จักจำถนนหนทางในกทม.อีกเนี่ย

ที่หนักกว่านั้นคือ มันจำไม่ได้อีกแล้วว่าไปยังไง

รู้แต่ว่าอยู่แถววัดธาตุทอง แต่ไม่รู้ว่าอยู่ทางซ้ายหรือขวาของวัด เลยต้องเดิมสุ่มหาเอา

โชคดีที่เลือกถูกทาง เดินๆๆ ไปเรื่อยๆ ในที่สุดก็เจอ เกือบสายเลย

พอส่งน้องเสร็จเราก็เผ่นเลย ไปเดินรอที่ืิ Emporium ไม่ได้ไปตั้งนานแสนนานมาแล้ว

แอร์เย็นๆ สบายใจ ขากลับค่อยยังชั่ว ท่านแม่มารับ แล้วก็เลยไปรับคุณน้องด้วยเลย

แล้วก็ไปหาข้าวกิน อ้อ...ตัดผมด้วย (สั้นกุด จุ๊ดจู๋เลย)แล้วก็ค่อยกลับบ้าน

ถึงบ้านก็สามทุ่มเข้าไปแล้ว

รายการต่อไปคือการปั่นการบ้านแบบสปืดเร็วกว่านรกของข้าพเจ้า

ได้นอนตั้งตี 2 แล้วพอตี 5 ครึ่งก็ต้องตื่น เพราะมันเป็นวันจันทร์แล้ว

นี่ชั้นต้องไปเรียนอีกแล้วหรอเนี่ย!!!

ได้อยู่บ้านแค่นิดเดียวเอง...

พอ 6 โมงครึ่งกว่าๆ ก็ออกจากบ้าน ยังดีที่แม่มาส่งที่มหา'ลัย ไม่้ต้องนั่งรถเมล์เอง

เฮ้อ...แล้วก็หมดไปอีกสัปดาห์...

เป็นวันหยุดที่เหนื่อยที่สุดในชีวิตเลยเนี่ยยยยยยย....