เสาร์อาทิตย์นี้ก็กลับบ้านตามเคย

กลับตั้งแต่วันเสาร์ตอนเช้า และก็จะกลับมหา'ลัยวันจันทร์เช้า

ซึ่งมันน่าจะมีเวลาอยู่บ้านรวมแล้วก็48 ชั่วโมงโดยประมาณ

แล้วเราก็วาดฝันไว้ซะสวยงามว่าจะนั่งปั่นการบ้าน งานค้างทั้งหมดให้เสร็จ

และก็จะเล่นเนตซะให้สะใจ เพราะนานๆ จะได้เล่นที

แต่แล้วก็ต้องฝันสลาย...

เช้าวันเสาร์แม่โทรมาแต่เช้า ถามว่าตื่นรึยัง? จะออกกี่โมง? จะถึงบ้านกี่โมง?

เพราะว่าแม่มีประชุม เลยจะให้ไปรับ - ส่งน้องสาว ไปเรียนพิเศษ

ตั้งสองที่แหนะ ค่ารถก็ไม่มีให้ ต้องพามันไปกินข้าวด้วย ฮ่วย!!

ก็เลยต้องลุกไปอาบน้ำ แล้วก็ออกเดินทาง พร้อมกับขนการบ้านกลับเยอะแยะ

นั่งรถไป 2 ช.ม. แวะเอาของไปไว้ที่บ้านก่อน เพราะมันหนักมาก

แวะบ้าน 5 นาที เข้าห้องน้ำ เก็บของเสร็จก็ไปรับคุณน้องสาวที่ Kumon

แล้วก็เอาไปส่งที่จุฬา เรียนพิเศษอีกวิชา

ไอ่เราก็ไม่ค่อยได้เข้าไปในนั้น ไอ่น้องก็ไปเรียนมา 2-3 รอบแล้วแต่ไม่เคยจำทาง

หาทางเข้าไม่เจอคับ เดินอ้อมโลกกันสุดริด เหนื่อย! หงุดหงิด!

แล้วก็นั่งรอรับกลับบ้าน ต้องไปค้างบ้านญาติต่ออีก

แม่ให้เวลาเก็บของ 5 นาทีแล้วก็ออกจากบ้านอีกแล้ว...

รุ่งขึ้น วันอาทิตย์ ตอนเช้ามีเรียนภาษาจีนทั้งคู่ กะว่าบ่ายว่างจะกลับไปปั่นการบ้านซะที

แล้วก็ฝันสลายอีกรอบ...

เพราะต้องพาคุณน้องไปเรียนพิเศษอีกที่นึง...กรรมเวง...

อายุ 15 แล้วทำไมยังไม่รู้จักจำถนนหนทางในกทม.อีกเนี่ย

ที่หนักกว่านั้นคือ มันจำไม่ได้อีกแล้วว่าไปยังไง

รู้แต่ว่าอยู่แถววัดธาตุทอง แต่ไม่รู้ว่าอยู่ทางซ้ายหรือขวาของวัด เลยต้องเดิมสุ่มหาเอา

โชคดีที่เลือกถูกทาง เดินๆๆ ไปเรื่อยๆ ในที่สุดก็เจอ เกือบสายเลย

พอส่งน้องเสร็จเราก็เผ่นเลย ไปเดินรอที่ืิ Emporium ไม่ได้ไปตั้งนานแสนนานมาแล้ว

แอร์เย็นๆ สบายใจ ขากลับค่อยยังชั่ว ท่านแม่มารับ แล้วก็เลยไปรับคุณน้องด้วยเลย

แล้วก็ไปหาข้าวกิน อ้อ...ตัดผมด้วย (สั้นกุด จุ๊ดจู๋เลย)แล้วก็ค่อยกลับบ้าน

ถึงบ้านก็สามทุ่มเข้าไปแล้ว

รายการต่อไปคือการปั่นการบ้านแบบสปืดเร็วกว่านรกของข้าพเจ้า

ได้นอนตั้งตี 2 แล้วพอตี 5 ครึ่งก็ต้องตื่น เพราะมันเป็นวันจันทร์แล้ว

นี่ชั้นต้องไปเรียนอีกแล้วหรอเนี่ย!!!

ได้อยู่บ้านแค่นิดเดียวเอง...

พอ 6 โมงครึ่งกว่าๆ ก็ออกจากบ้าน ยังดีที่แม่มาส่งที่มหา'ลัย ไม่้ต้องนั่งรถเมล์เอง

เฮ้อ...แล้วก็หมดไปอีกสัปดาห์...

เป็นวันหยุดที่เหนื่อยที่สุดในชีวิตเลยเนี่ยยยยยยย....